ALEXANDRE BÓVEDA

                     
Bóveda , un home da terra
que engrandeceu letras,
que levou esencia galega
alén de calquer fronteira.

Bóveda, un home da vida
que sementou honra viva,
que deixou historia xunguida
ceibando toda barreira.

Alexandre Bóveda,
Galicia a túa bandeira,
a súa xente túa familia,
hoxe e sempre nosa estrela.

Ana Vila Portomeñe. Poeta Labrega.
17.Agosto 2024. Día da,Galicia Martir.

LATEXOS DE ANA POLO DÍA DAS LETRAS GALEGAS

 

 

ESTAREI CON VÓS

 

A pesares do tempo que camiña,

con vós andará cada dís

un anaco da alma miña.

Aínda que sexa o tempo quen respira,

eu, dende esta fermosa Galicia

mandareivos co vento unha caricia.

Estarei con vós,

na luz da lúa e nas raiolas do sol.

Estarei con vós,

coa lembranza túa no meu corazón.

A pesares da fala que tanto aloumiña,

con vós soará unha melodía

que leva latexo de poesía.

Aínda que a terra semelle dormida,

eu, espertarei tamén en Arxentina

coa bandeira de ollada sempre viva.

Estarei con vós,

na luz da lúa e nas raiolas do sol.

Estarei con vós,

coa lembranza túa no meu corazón.

Estarei con vós,

e vós, no meu amor.

No meu amor, estaredes vós.

Derradeira emisión do programa Con Vós.

Unha tempada que non dí nunca adeus.

Seguimos por as redes se Deus quere, sen saber como.o destino tecerá, asique.....

GRATITUDE POR TANTO AGARIMO.

GRATITUDE POR CONFIANZA E MIMO.

GRATITUDE POR LUZ NO CAMIÑO

GRATITUDE PREZADO RAMÓN,.EVER E UNHA AUDIENCIA QUE ESTIVO, ESTA PARA FACERNOS SORRIR CUNHA APERTA QUE A DISTANCIA NON A FAI MENOS FRÍA.

GRAZAS, GRAZAS, GRAZAS, GRAZAS♡♡♡

Ana Vila Portomeñe. Poeta Labrega.

En Taboada a 25 de Febreiro do 2024.

CAMIÑO DE MULLER

 

Con pedras atopadas ilusión constrúes,

cias fochancas tropezas e non te destrúes,

ti, muller,  que camiñas como podes

vas tecendo tantas pegadas

para que na terra quede camiño,

un camiño que leva o teu nome.

Cando chove amosas cancións núas,

da lúa e do sol sae esa gran luz túa,

ti, muller, traballas como sabes

para que tendendo as mans

no mundo prenda leal agarimo,

un agarimo que leva o teu nome.

Porque amas, choras, berras ou calas,

no que escribes, no que pintas, coses ou lavas,

en tantas cousas nese camiño de muller,

ti, sempre, sempre nos deixas aprender.

Porque cando hai malas, sae corazón que revive,

nas caidas levantas castelos que non afunden,

ti, muller, camiñas como debes

nese camiño sen barreiras que leva o teu nome,

un nome sen esquencer,

porque cada ser bebe o teu respiro,

un respiro que sementas no camiño.

Muller, tí es camiño

e nós, un anaco no que contigo..sorrimos.

Ana Vila Portomeñe. Poeta Labrega.

En Taboada a 11 de Febreiro do 2024.

PORQUE TE QUERO

 

Hoxe escribo un pequeno poema,

pequenos versos poéticos

que saen do meu corazón,

para decirche en letras

que con virtudes e defectos

quérote coa alma chea.

Hoxe para tí van estas verbas

como tantas outras que sinto

porque a vida é un amor,

amor que non ten só olladas

senon atesourados momentos

que sementan estrelas ledas.

Hoxe, non me sae poesía,

somente sorrisos no dia a dia,

porque te quero,

porque me queres.

Si, poida que non digas

poida que non diga,

pero amosas.

Poida que non amoses

ou que non amose,

pero dígoche,

dígoche que te quero.

Ana Vila Portomeñe. Poeta Labrega.

En Taboada a 4 de Febreiro do 2024.

138 ANIVERSARIO DO NACEMENTO DE CASTELAO

 

Miñas donas, meus señores

hoxe en Rianxo estamos,

para un homenaxe sinxelo

con 138 anos de latexo sincero.

Miñas donas, meus señores

dende Taboada traio estas verbas,

verbas que ao ceo voan ceibes

sobre o noso mar e as nosas leiras.

Pequeno poema para honrar o valor

que ten a persoa de Castelao,

o mestre de Alba de Gloria,

o mestre de Lela,

o mestre que nos fai namorar,

o noso amigo, o noso irmán

Don Alfonso Daniel Manuel Rodríguez Castelao.

Miñas donas, meus señores

Galicia aluma máis cás estrelas,

por semente que bebe

de raíces verdadeiras,

Galicia ten ramas de lúa e sol

forxadas con alento de Castelao.

Castelao desas idas con dor,

desas voltas con suor,

desas fiestras con voz,

desas portas con amor.

Castelao

o irman da ilusión,

o amigo da razón,

Castelao, o de sempre.

Parabéns no teu día.

Sáude e terra!

Lela, lela

que Castelao escribiu,

para deixar en Galicia

corazón que tanto viviu.

Lela, lela

que Castelao escribiu,

para deixar en Galicia

alma que tanto sentiu.

Ana Vila Portomeñe. Poeta Labrega.

En Taboada a 28 de Xaneiro do 2024.

Tamén van unhas verbas ao Concello de Rianxo.

R..ecuncho dunha Galicia fermosa

I..deal para bailar no son do ar

A..lentando vida que en paso amosa

N..esta alma túa, Castelao é lar

X..urdindo para ser escritura nosa

O..nde ti, Rianxo, es vila do seu amar.

Gratitude con agarimo. 

APERTA

Hoxe vouche mandar

unha aperta de paz,

outra chea de ilusión

e moitas de corazón.

Hoxe vouche mandar

nestas letras un bicar,

unha caricia de mans

e miles de alentos co ar.

Aperta que tanto mereces

porque xamais esquences.

Hoxe vouche mandar

alento prá camiñar,

olladas cheas de cor

e axuda na túa dor.

Hoxe vouche mandar

anacos do meu fogar,

en palabras que falan

e na goteira que canta.

Aperta que eu sinto

porque ledicia hai contigo.

Aperta con alma,

alma nunha aperta.

Ana Vila Portomeñe.Poeta Labrega.

En Taboada a 21 de Xaneiro do 2024.

A NOSA XENTE

Os nosos galegos, as nosas galegas,

quenes xa son luz nas estrelas,

fixeron e fan da nosa lingua

un tesouro que xamáis mingua.

A nosa xente,

dos aturuxos nas leiras

das bágoas do mar.

A nosa xente,

que che da canto queiras

que abre os ollos e sorrí nese ollar.

Esa, é a xente de Galicia.

Os nosos galegos, as nosas galegas,

coidando cidades e aldeas,

traballando con sol e lúa

para unha vida eterna de lenda pura.

A nosa xente,

que vai ou ven

con raíz e rama dun bicar.

A nosa xente,

que dende o seu gran ser

acende amor e fogar.

Calquer lugar,

ten da nosa xente un camiño de ben,

contando tamén cunha rodeira túa.

A nosa xente, viste ó mundo con canto ten

legándoche co vento a pel súa.

A nosa xente,

esa xente de Galicia,

poida que sexa tamén a túa.

Ana Vila Portomeñe. Poeta Labrega

En Taboada a 14 de Xaneiro do 2024.

CONTIGO SEI

Contigo sei o que é vivir
no camiño da alma núa,
o baile das ramas vivas
e poido saber da man túa
como as augas fan cantigas.

Contigo aprendín 

como latexa o amor,

e como a amizade respira.

Contigo sei o que é sentir

a calor do sol,

como son as cores da lúa

e poido entender a máxia da vida

nunha ollada túa.

Contigo aprendín a ser feliz,

contigo sei ser feliz.

Ana Vila Portomeñe. Poeta Labrega.

En Taboada a 7 de Xaneiro do 2024.

..HOXE FAI 74 ANOS QUE FINABA NA HABITACIÓN 202 DO HOSPITAL DO CENTRO GALEGO DE BOS AIRES DON ALFONSO DANIEL MANUEL RODRÍGUEZ CASTELAO, PARA QUEN SEMPRE HAI UN BERRO DE AMOR NO CORAZÓN CON:

     VIVA GALICIA!         VIVA CASTELAO!

                  SAÚDE E TERRA! 

☆☆☆☆☆ANO TRAS ANO☆☆☆☆☆

Contigo

ainda que faga moito frío

sempre terei abrigo.

Contigo

hai luz en cada camiño

e un alento de aloumiño.

Ano tras ano,

pedindo o mesmo desexo,

se non te vexo

que lembres canto te amo.

Contigo

as fontes sementan no río

augas con bon asubio.

Contigo

a música acariña oídos

e unha ollada deixa bicos.

Ano tras ano,

pedindo o mesmo desexo,

se non te vexo

que lembres canto te amo.

Ano tras ano,

sempre ti..estás comigo.

Comigo,

sempre tes un sitio,

aínda que semelle distinto.

Comigo,

o corazón non está perdido,

porque........ ano tras ano....

sempre eu...estou contigo.

Ana Vila Portomeñe. Poeta Labrega.

En Taboada a 31 de Decembro do 2023.

Derradeiro dia do ano 2023, no cal desexo para vós que...acabe ben e comencedes con bo pé o 2024, onde cada día, saúde e ledicia estén en vós. FONDA APERTA♡

ONDE

Onde os soños dormen

sen tristes lembranzas,

e as ilusións voan

sen ansia de loubanzas.

Onde poder rir os que sofren

sen feridas por distancias,

e as cantigas soan

sen doídas inquedanzas.

Onde.....................................

onde todos os nomes

levan o corazón nas mans

e a verdade nas olladas.

Ana Vila Portomeñe. Poeta Labrega.

En,Taboada a 24 de Decembro do.2023

Día de Noiteboa.

Mañá 25 día,de Nadal.

Nestas verbas van para todos e todas os mellores desexos de saúde, paz e ledicia.♡

LEDICIA E TRISTURA

Hoxe ou quizáis onte

as ramas das árbores,

tocaron a miña fronte

somente para contar

que non hai río sen fonte

nin camiño sen ponte.

Ledicia de sur a norte

en tempos de festa,

onde tamén a tristura

fica nas fiestras.

Estamos en Decembro,

desexos a flor de pel,

lembranzas de ausencia

e doces con sabor a mel

que nos trae presencia.

Ledicia e tristura

para gusto de cada quen,

onde a luz sente soidade

daquela xente que non ten ninguén

e de fogares con felicidade.

Reflexións, pensamentos positivos,

ledicia e tristura,

en cada recuncho cantares

e noutros bágoa que non cura

ou apertas que de lonxe bican.

Ledicia e tristura

namentres, eu dou grazas

por este presente, tamŕn por pasado,

un pasado que fixo o destino,

un presente que eu vivo,

e vivo grazas a vós.

Ana Vila Portomeñe. Poeta Labrega

En Taboada a 17 de Decembro do 2023.

A VIOLENCIA

Cando nacemos, nada di que seremos,

somente o destino fai pasos no camiño.

Persoas somos, con valor, con medo, con soños, ilusión, con pasado do que vimos

e con feitos dos que vivimos.

A violencia, son eses velenos

que matan todo o que sabemos,

afastan fogar querido

traendo mundo ferido.

Violencia, palabra que maltrata

en calquer ser, en calquer data.

A violencia é luz que acendemos

para ser escuridade que temos.

Non hai porqué, non hai cando, 

non hai onde, non hai para qué.

Cando padecemos, nada dí que salvaremos

somente o destino ten no libro 

como existimos.

A violencia, veleno que no mundo vemos,

violencia, non hai porqué, non hai cando, 

non hai onde, non hai para qué, non hai quen nin a quen.

A violencia é porta que atendemos

e o abrila ou cerrala,

ningún motivo custa

o que unha vida vale.

Se o que hai non che gusta

da media volta e vaite,

vaite con bondade non con maldade,

porque como din.......todo volve.

Ana Vila Portomeñe. Poeta labrega.

En Taboada ou en calquer outro lugar,  REXEITO TODO TIPO DE VIOLENCIA.

ANGEL

O teu nome prezado amigo

xa di todo,

de ti saia tanto agarimo

que chegaba eiquí e aló.

Partiche con nobleza e honra

xamáis só 

deixas pegada no camiño

con milleiros de feitos bos.

Angel, as bágoas sairon,

hai dor,

nada será esquencido

por amor.

Partiche así, nunha hora

que o destino creou,

e dende ese novo brillo

Galicia no ceu falou.

Falou prezado Angel

ao carón dos nosos,

na alma das nosas

por mar e na terra que ves.

Angel, prezado amigo

estas verbas con gratitude e lembranza

Saúde e terra !

Poema adicado a Angel Anes, xunto con familia e amizade en sinal de sinxelo homenaxe. D.E.P ☆♡

Ana Vila Portomeñe. Poeta Labrega

En Taboada a 26 de Novembre do 2023.

CONTIGO, SOMENTE QUEDA AMOR

Van pasando os dias

con cada momento

lévote no pensamento.

Tanto alento que me das,

tanto camiño que fas

alonxando sofremento

quedando somente amor.

Cada verba que me dis

do teu pensamento

soa un latexo contento.

A vida das túas mans,

sementa por onde vas

floreando bo sentimento

coa raiz do teu amor.

Amor que enche fogar.

Amor que xamais se vai.

O teu amor, meu amor

medra na terra e no mar.

Contigo, somente queda amor.

Ana Vila Portomeñe. Poeta Labrega.

En Taboada a 12 de Novembro do 2023.

PASO A PASO

Paso a paso

vainos levando lonxe a vida,

atopando no noso camiño

aquilo que perdéndose non foi perdido.

Temos ao carón

semente de corazón,

latexos feitos ilusión

e alentos con emoción.

Paso a paso

ábrense portas ben amigas,

deixando fora do postigo

milleiros de momentos sen sentido.

Somos unha canción

de anterga composición,

diferente paixón

e sons cheos de amor.

Paso a paso

toda estrela que brilla,

danos ese agarimo

que sendo escuridade, está vivo.

Paso a paso,

o que se veu conseguindo

non ten meta, é destino.

Ana Vila Portomeñe. Poeta Labrega

En Taboada a 29 de Outubro do 2033.

Con Ramón Suárez retransmitindo dende unha cafeteria da Coruña, despois de participar por a mañá, na carreira máis bonita do mundo, a 44 carreira pedestre popular de Santiago de Compostela, e chegando á meta moi ben, eso si, un pouco mollado por a choiva. Parabéns Ramón e grazaz Ever por facer boa a transmisión.

TEMPOS DE GUERRA

As luces que alonxan escuridade

xa non soan con ilusión,

as voces sotérranse

e chora o corazón.

Os camiños que levan liberdade

xa non acariñan con amor,

as olladas péchanse

e ábrese a dor.

Tempo de guerra

que desfai ceo e terra,

por alguén que dí

dispara por mín.

Os fogares que abrigan soidade

xa non teñen calor,

as persoas íspense

con lúa e sol.

Tempo de guerra

que no mundo cega,

por alguén que di

o que non sabes ti.

Baixo inxustiza e desigualdade

amósase a sin razón,

crendo arranxarse

problemas sen solución.

....Qué as guerras deixen xá de existir!!!!

Ana Vila Portomeñe. Poeta labrega.

En Taboada a 5 de Novembro do 2023.

FELIZ BENVIDA

 

A tí, que tes unha vida

lonxe da propia terra,

hoxe, feliz benvida

onde o teu agarimo latexa.

Es eterna luz que brilla

en cada lugar que chegas,

deixando tamén algarabía

nos pasos de cidade ou aldea.

Darche unha feliz benvida

no meu corazón honra medra,

por cada feito de valentía

que con aprezo no mundo aleda.

A tí, que hoxe estás en Galicia

grazas por forxar sincera aperta,

a ti, que ves dende Arxentina

grazas por ser amor de porta aberta.

Feliz benvida Ramón

e ánimo para esa carreira

que deseguro será como desexas.

Grazas por deixarme compartir ao teu carón , un anaco de Con Vós.

Ana Vila Portomeñe.Poeta Labrega.

En Taboada a 21 de Outubro do 2023.

NAI ARXENTINA

O teu cabelo é un Rio de Prata

que baila cando acariñas,

o teu ollar ten alfajores de nata

con dozura para axudar,

o teu regazo ten cores

que se ven dende Aconccagua.

Nai do meu ser, 

nai de tanto querer,

nai que tanto me fas ter,

nai sempre, sol e lúa

con latexos da alma túa.

A túa vida nai amada

brilla para que non falte nada.

Nai, flor de ceibo

alento de cada feito.

Nai, somente unha

e coma ela ningunha.

Ana Vila Portomeñe. Poeta Labrega

Taboada a 15 de outubro do 2023.

Con moito agarimo para as nais arxentinas, por ser hoxe o día da Nai en Arxentina.

Tamén para mulleres rurais xa que o 15 de outubro celébrase o seu día. Grazas

PERDOA

Perdoa

se che falto cando mais me necesitas,

sinto mancarte

cando non dou axudado.

Perdoa por todo, as veces non poido,

outras non poido aínda querendo.

Perdoa se non estou cando precisas,

sinto deixarte

nise intre tan chorado.

Ti...que foche acadando tanto, tanto,

sinto alonxarte,

e a miña man pechada

non abrazarte.

Perdoa por todo, as veces non poido,

non poido ainda querendo.

Perdoa cando falas das loitas,

sinto ollarte

sin curarche o pelexado.

Perdoa por esta vida dada,

as veces, todo non é nada...

e outras...da nada pódese con todo.

Ana Vila Portomeñe. Poeta labrega.

En Taboada a 8 de Outubro do 2023.