Blog del periodista Ramón Suárez "O Muxo".
martes, 6 de diciembre de 2022
lunes, 5 de diciembre de 2022
O LUGAR MÁIS FERMOSO PARA MIN
Onde sempre podo chorar e sorrir
sen apagar ningún feito ou sentir.
Onde aínda hai cinzas dun ir e vir
e nas fiestras reflexos do candil,
está o lugar máis fermoso para mín,
orgullosa de podelo compartir,
honrada de que esteas xunto a mín
para novos latexos deixar seguir.
O lugar máis fermoso para mín,
onde xamais hai que calar ou finxir
tecendo momentos que non teñan fin.
Onde tamén hai hora sabendo sofrir
e nas portas apertas de mandil,
está o lugar máis fermoso para mín
orgullosa de quenes creeron en mín,
honrada de tanto amor sen fuxir
para novos alentos deixar sair.
Onde onte, hoxe e igoal mañá sí
está o fogar forxado por ancestros
...que viviron e viven en mín.
Ana Vila Portomeñe. Poeta Labrega
En Taboada a 4 de Decembro do 2022
( Nota: o mes de Decembro en Galicia tamén se lle chama mes de Nadal)
sábado, 3 de diciembre de 2022
25 de Novembro
Cada vintecinco de Novembro
está cargado de valor e medo,
medo por quen xa non ten soños
e valor por quen os esperta cedo.
Cada vintecinco de Novembro
no mundo rexéitase a violencia,
con lazos violeta e algún negro
onde non ten acougo a paciencia.
Cada vintecinco de Novembro
alentos imos no camiño tecendo,
pero eu sempre lembrei e lembro
que cada segundo é latexo eterno.
Vintecinco de Novembro
tí, eu, por a mesma man,
tí, eu, na mesma ollada.
Vintecinco de Novembro
ti, eu, dun mesmo amar,
ti, eu, coa mesma alma.
Ana Vila Portomeñe. Poeta Labrega
Taboada a 25 de Novembro do 2022.
OGALLÁ NON EXISTA MALTRATO
martes, 22 de noviembre de 2022
TANTO CHE QUERO
Quéroche tanto terriña miña,
por darme o teu sorriso,
por tenderme a man no camiño
e deixarme ter un sentido.
Quéroche tanto, tanto che quero
que por quererte non me falta nada.
Quéroche tanto vida miña,
por axudarme sen castigo,
por ser esa ollada chea de brillo
e alonxarme do frío.
Quéroche tanto, tanto che quero
que por quererte non me falta nada.
Quéroche tanto alma miña,
por valorarme motivos,
por compaña con bon abrigo
e facer todo máis vivo.
Quéroche tanto, tanto che quero
que por quererte non me falta nada.
Nada me falta por tanto quererme.
Non me falta nada por tanto quererche.
Ana Vila Portomeñe. Poeta Labrega.
Taboada a 20 de Novembro do 2022.
martes, 15 de noviembre de 2022
DESPEDIDA DEL AÑO EN EL CENTRO CANGAS DEL NARCEA
SÁBADO, 17 DE DICIEMBRE DE 2022 A LAS 21:00
Reserva con tiempo.!!!
La Cena será al mejor estilo de las fiestas Canguesas , constará de: Fiambres surtidos; Carré de Cerdo relleno o pollo al Verdeo con papas ; postre helado; vino, agua y gaseosas. Y Sidra para el Brindis
Durante la Cena contaremos con la presencia del Conjunto de baile y gaitas Pelayo de Manolo del Campo (Del Centro Asturiano de Buenos Aires). El tradicional baile familiar estará amenizado por Mariano Maldonado.
La reserva de mesa se puede hacer a algún miembro de la comisión, telefónicamente
al Centro (47737643//3351) o al Tel.4822-6083 o por correo electrónico a: cangasbaires@yahoo.es
Beruti 4643 Caba
$ 3500
NUNCA MÁIS, PREZADO MAR.
Ondas que veñen e van,
agarimo de bágoas entre areas
e no peito navegan
lembranzas tenras.
Soben as ondas e baixan,
con latexos de morriña medran
e no peito navegan
moitos medos da terra.
Risadas envoltas nas redes
cando de peixe están cheas
e no peito navegan
horas que se fan eternas
As veces o mar, o fermoso mar
deixa feridas mas veas,
e outras, otras a mar, a nosa mar
trae tristura nas mans baleiras.
Baleiras porque afundiu,
baleiras porque esnaquizou,
baleiras porque afogou,
baleiras porque o chapapote escapou.
Ondas que veñen e van
nunca máis choredes pedras,
porque con peito navegan
homes e mulleres mariñeiras.
Soben as ondas e baixan
con alento de valor legan,
tantos peitos que navegan
coa compaña dende as leiras.
As veces o mar, o fermoso mar
é unha man de apertas,
outras a mar, a nosa mar
un feixe de mans desertas.
Desertas porque afundiu,
desertas porque esnaquizou,
desertas porque afogou,
desertas porque o chapapote escapou.
Nunca máis, prezado mar,
nunca máis baleiras,
nunca máis desertas,
nunca máis prezada mar
tristura nas máns.
En homenaxe a tódas as persoas que tras 20 anos do desastre do Prestige...
.....siguen navegando......
(no mar, na terra, no ceo e nos corazóns do mundo enteiro)♡☆
Ana Vila Portomeñe. Poeta Labrega
Taboada a 13 de Novembro do 2022.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)