lunes, 2 de marzo de 2015

CARTA ABIERTA AL SEÑOR PRESIDENTE DE GALICIA

CARTA ABERTA AO PRESIDENTE DE GALICIA
                      
SEÑOR PRESIDENTE DA XUNTA DE GALICIA                Bos Aires, 2 de marzo do 2015
DON ALBERTO NÚÑEZ FEIJÓO

Estimado señor Presidente,  estou convencido que a diáspora galega é a que máis e mellor traballou por e, pola súa terra e xente. País no que puxeron seus pes os inmigrantes galegos, país no que hai pegadas indelebles desa presenza, pero en dous deles, deixaron logros incomparables, en Cuba e na Arxentina. O Centro Gallego de La Habana foi sen dúbida a máis importante obra dos galegos emigrados. Unha revolución rouboullo aos lexítimos donos e, case 60 anos despois seguimos laiándonos pola perda sen poder facer ren.
O Centro Gallego de Buenos Aires, venerábel fano da galeguidade e do galeguismo, potente fanal que alumeou aos emigrados perante a “Longa Noite de Pedra”, que sanou e sana a milleiros deles, que foi e é derradeira morada, antes do pasamento, de xeneracións de galegos e descendentes, está hoxe a piques de non poder evitar a súa propia defunción.
A centenaria entidade porteña, leva décadas cangada por malas administracións. No comezo deste século, enxergamos unha luciña de esperanza cando o presidente Fraga, (preocupado pola situación do centro)avalou a implicanción do goberno galego a través da creación da Fundación Galicia Saúde. O espellismo, foi só iso, máis do mesmo. Esa Xunta e as posteriores poñendo cartos, sen control, que malas xestións seguirón mandando ao burato negro.
Despois dunhas elecciós, nas que un dos candidatos se presentaba ao seu lado, (posibelmente coma agoiro de continuidade), os ¿vencedores? e a propia Xunta, presidida entón por vostede, resolveron finar á fundación. Como era de prever, a situación fíxose insostíbel e rematou logo de aturar os socios, non ter asistencia por falta de pago aos traballadores. Estes protestaron, non só na prensa, senón tamén atallando as rúas veciñas e de xeito escandaloso e vergoñento, nas entrañas do mesmo hospital para desacougo de doentes e familiares. Finalmente a xustiza arxentina, acollendo un reclamo dos socios, dispuxo intervir a institución que, hoxe con unha importante aportación económica do goberno arxentino, atende con normalidade aos socios.
Como vostede moi ben sabe, este anaco de Galicia en Bos Aires, garda ademais unha inxente cantidade de obras culturais (por direito propio), conformando, patrimonio e tradición, un tesouro do que Galicia non debera afastar a súa mirada, como semella estar ocorrendo.
Co meu máis grande respecto señor Presidente, coido que ninguén mellor que vostede, (se non poidera ser nesta viaxe, nunha próxima) para procurar un imprescindíbel achegamento ás autoridades arxentinas e evitar que os galegos de todo o mundo deban lairse no futuro de perder tamén ao Centro Gallego de Buenos Aires.
Lamentando no poder estreitar a súa destra coma en anteriores ocasións, (non estarei en Bos Aires, cando vostede a visite) aproveito a ocasión para agradecerlle a atención que non dúbido dará á presente e saudalo co afectuoso respecto de sempre.

Ramón Suárez Álvarez – “O Muxo”

martes, 13 de enero de 2015

COMENTARIO EDITORIAL EN EL PROGRAMA “CON VÓS” DEL 11 DE ENERO 2015

COMENTARIO EDITORIAL EN EL PROGRAMA “CON VÓS” DEL 11 DE ENERO 2015 - LA DIÁSPORA GALLEGA MERECE RESPETO.
Después de leer el siguiente comunicado editado en Galicia, Ramón Suárez “O Muxo”, director del programa radial, formuló el comentario editorial que se transcribe luego del comunicado.
A federación de asociacións culturais Galiza Cultura xunto a outras entidades entre as que se atopan a Mesa pola Normalización Lingüística ou a CIG-Ensino botan a andar unha Iniciativa Lexislativa Popular sobre o dereito ao coñecemento e á contemplación da obra de Castelao polo pobo galego.
Santiago de Compostela. 9 de xaneiro de 2015. Un amplo programa de actividades de difusión da obra e a figura de Castelao en todas as comarcas desenvolverase durante estes catro meses de recollida de sinaturas para a presentación no Parlamento da Iniciativa Lexislativa Popular que defende o dereito ao coñecemento e á contemplación da obra de Castelao polo pobo Galego.
A presidenta de Galiza Cultura, Pilar García Negro, xunto con representantes doutras entidades que forman parte da comisión promotora da iniciativa como Anxo Louzao pola CIG-Ensino, Marcos Maceira da Mesa pola Normalización Lingüística ou Mª Antonia Pérez e Clara Iglesias das asociacións culturais O Galo de Santiago e Vagalume da Estrada presentaron nesta sexta feira a iniciativa que busca recoller apoios para dispoñibilizar a obra de Castelao para o goce do pobo galego ademais de catalogar e reunir toda a súa obra dispersa.
“Toda a reivindicación de Castelao veu da man das asociacións culturais, do nacionalismo galego e as súas organizacións políticas e sindicais e o que agora quere esta iniciativa é que se desenvolva unha política de atención para que a figura de Castelao sexa debidamente coñecida e valorada polo pobo ao que dedicou os seus esforzos”, sinalou Pilar Garcia Negro na presentación pública da ILP, dous días despois do aniversario do falecemento de Castelao.
Destacou a presidenta de Galiza Cultura o carácter “proteico” da figura de Castelao, coas súas diversas facetas de debuxante, pintor, escritor, dramaturgo ou ensaísta. “Estamos ante unha produción impoñente que ten que ser coñecida e estar á disposición do pobo galego”, reclamou.
Canda a recollida de sinaturas desenvolverase un programa de actos de visibilización e difusión efectiva da obra de Castelao por todo o territorio galego, con especial atención ao ámbito escolar. Palestras, mesas redondas, debates ou mesmo iniciativas singulares como a que se está a preparar en Ferrol na que un grupo de comercios comprometéronse xa a mostrar nos seus escaparates a obra de Castelao contribuirán ao obxectivo de “desenterrar a Castelao e facelo circular por todo o país, como cando publicou as estampas do Álbum Nós que se fixo popular e coñecidísimo por toda parte”.
“Non queremos que se use máis o nome de Castelao en vao senón que se poña en valor, que a súa obra se desenterre, se catalogue e poda ser coñecida polo público galego e que conte tamén cun espazo museístico digno”, explicou García Negro, resumindo os principais puntos da Iniciativa Lexislativa que agora inicia o seu camiño de suma de apoios para a presentación parlamentar.
Derradeira lección do mestre
Alén da catalogación, localización e disponibilización da súa obra, dispersa en distintos centros e casas particulares, García Negro prestou especial atención á necesidade de recuperar o cadro “A Derradeira lección do mestre”, depositado no Centro Galiza de Bos Aires, anteriormente Centro Ourensán. “Queremos que se devolva ao seu país o que obrigatoriamente foi realizado fóra del. Na actualidade é clandestino e para contemplalo hai que solicitar permiso”, reclamou do que definiu como unha “cura do esquecemento” que tenta aproveitar todas as posibilidades das novas tecnoloxías para “achegar ao público a relevancia dunha personalidade que ten toda a vixencia e non cabe na cativeza da Galiza autonómica actual”.
“Esiximos que se acabe, de unha vez por todas, coa censura, ocultación, descoñecemento e ignorancia sobre a figura e a obra multifacética de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao”, recolle o texto dunha iniciativa que, entre outros puntos, reclama a catalogación de toda a obra, a definición dun espazo museístico acaído e a divulgación da súa figura en todas as facetas para o que se require tamén o acceso público e aberto a través de Internet a toda a súa obra dixitalizada para o coñecemento e uso de todo o pobo galego”. De maneira singular, demándase que a Xunta inicie xestións para adquirir o cadro “A derradeira lección do mestre” e trasladalo de Bos Aires a Galiza para ser exposto publicamente.
COMENTARIO DE RAMÓN SUÁREZ “O MUXO“
Indudablemente yo debo confesar que he vivido equivocado, siempre pensé que los políticos eran personas respetuosas de las leyes y de las libertades ajenas. Y no, después de lo que acabo de leer queda claramente expuesto que la señora Pilar García Negro, primera diputada nacionalista en el parlamento gallego desde 1989, y sus adherentes en la presente reclamación, sólo aceptan su unilateral forma de pensar, a mi entender totalmente antidemocrática y, paso a explicar porque: Dice la señora Pilar
“Toda la reivindicación de Castelao viene de la mano de las asociaciones culturales, del nacionalismo gallego y de sus organizaciones políticas y sindicales”.
Sin negar lo que dice la señora creo que hay muchos más reivindicadores del insigne gallego que los que ella acota.
Comparto absolutamente el criterio que la obra y figura de Castelao debe ser conocida por todos los gallegos y añado, también por todos los españoles y sus descendientes.
García Negro prestó especial atención a la necesidad de recuperar el cuadro “A derradeira leición do mestre”, depositado en el Centro Galicia de Buenos Aires, anteriormente Centro Ourensán. “Queremos que se devuelva a su país lo que obligatoriamente fue realizado fuera de él. En la actualidad es clandestino y para contemplarlo hay que solicitar permiso”, reclamó de lo que definió como una “cura del olvido” que intenta aprovechar todas las posibilidades de las nuevas tecnologías para “acercar al público la relevancia de una personalidad que tiene toda la vigencia y no cabe en la pequeñez de la Galicia autonómica actual”.
No me parece en absoluto mal, que la señora desee que el cuadro esté en Galicia, sí discrepo totalmente con la argumentación. Le recuerdo a la señora que Castelao manifestó públicamente que Buenos Aires era la Galicia Ideal, por lo tanto, con el mismo derecho que ella dice que lo pintó obligatoriamente fuera de su país, yo sostengo que lo pintó en el, para él, acogedor ambiente de la Galicia Ideal.
En la actualidad es clandestino y para contemplarlo hay que solicitar permiso, dijo García Negro. Clandestino, en el diccionario de la Real Academia Galega está definido como: “Que se hace o que actúa sin autorización, al margen de la ley”. Si el cuadro fue legado al Centro Ourensán y éste fue parte de la fusión que dio origen al actual Centro Galicia, la obra, legalmente, pertenece a esta última institución. Es cierto que para contemplarlo hay que pedir permiso, y yo digo, ¿acaso para ver el Guernica, Las Meninas, la Gioconda, un Miguel Ángel, etc. no hay que concurrir al lugar de exposición y respetar las normas del mismo, que generalmente incluyen el pago de una entrada?. Pues en el Centro Galicia se lo puede ver en forma gratuita.
Estoy totalmente de acuerdo con todo lo que se solicita en cuanto a la libre exposición e incluso a la difusión por Internet, pero de ninguna manera puedo dejar pasar sin comentario la demanda a la Xunta de Galicia para que inicie gestiones para adquirir el cuadro “A derradeira leición do mestre” y trasladarlo de Buenos Aires a Galicia para ser expuesto públicamente.
Mis consideraciones personales son:
1.º La obra es propiedad absoluta del Centro Galicia de Buenos Aires.
2.º Siendo la obra propiedad de una asociación civil argentina, regida por las leyes de este país, deberán ser los asociados de la misma, a través de una asamblea, quienes decidan si desean vender el cuadro o no. No ostentando la Xunta de Galicia ningún derecho ni atribución sobre el proceder de la entidad.
3.º Como socio vitalicio de la institución jamás apoyaré la moción de venta si se presentase, pero, democráticamente, respetaré lo que la soberana asamblea disponga.
Reflexión final: Una vez más, en este caso una parlamentaria gallega, desconoce, como lo hizo una mayoría en Madrid al cercenar y complicar nuestro derecho al sufragio, el valor histórico de la diáspora gallega y española. A todos ellos les digo: Galicia en particular y España en general, tienen una deuda de gratitud con la emigración. Los que un día debimos dejar nuestro lugar de nacimiento, no lo hicimos por egoísmo ni devoción. Nosotros y nuestras familias fuimos expulsados por un país incapaz de ofrecernos las mínimas condiciones para una vida digna, facilitando con nuestra salida mejores condiciones para quienes se quedaron. El himno y la bandera de Galicia fueron creados en la diáspora. Castelao fue cobijado con mimo e idolatrado en la Galicia Ideal.
Señora Pilar García Negro y entidades que avalan su petición. Los gallegos de la Argentina no sólo somos dignos depositarios del patrimonio legítimamente legado a nuestras instituciones, sino también del respeto que naturalmente conquerimos a lo largo de la historia.

lunes, 12 de enero de 2015

HOMENAJE A CASTELAO EN LA FEDERACIÓN DE ASOCIACIONES GALLEGAS

El 10 de enero la Federación de Asociaciones Gallegas, realizó su acto de homenaje a Castelao. El mismo se inició con la ejecución del himno gallego, por el grupo de gaitas "Dúas Beiras". Seguidamente Francisco Lores Mascato, se refirió a la figura del agasajado, haciéndolo posteriormente Débora Campos, quien lo hizo además con la proyección de imágenes de dibujos realizados por el patriota gallego. Ambos oradores tuvieron a su cargo la colocación de una ofrenda floral, antes de que el coro federal "Semente" interpretase algunos temas populares. Los gaiteros amenizaron luego la reunión gastronómica final.











jueves, 8 de enero de 2015

Con Bieito Romero, de Luar na Lubre

HOMENAJE A CASTELAO EN EL CENTRO GALLEGO

Imágenes del acto realizado por la comunidad gallega de Buenos Aires, el 7 de enero en el Centro Gallego: Se inició el mismo con la entrada de las banderas, colocando posteriormente una ofrenda de laureles el interventor en el Centro Gallego, Carlos La Blunda conjuntamente con el presidente de la Federación de Sociedades Españolas, José María Vila Alén. El Interventor hizo una breve alocución. Refiriéndose Ramón Suárez  "Muxo" a la figura del homenajeado. Las actuación de músicos de la colectividad y bailarines espontáneos cerraron brillantemente el acto celebratorio. 
















viernes, 14 de noviembre de 2014

Lectura en el programa Con Vós del 09-11-2014 - En el LV aniversario del fallecimiento de Ramón Cabanillas

Meu carriño

¡Carriño forte e xeitoso
meu carriño,
arrolador e mimoso
como o berce dun meniño!

¡Meu carriño cantareiro!
¡O de xugo e cabezalla
coa puntiña da navalla
pulidos da miña man!
Sempre ó paso, sempre xuntos
entre estripos, e entre frores,
cantemos nosos amores
sin sair do noso chan!

¡Meu amor de carreteiro!
¡Meu carriño!
¡O do eixo de ameneiro
e os canisos de sanguiño!

Lévame, meu carro, leva
pola meiga terra nosa
que a miña alma saudosa
lonxe dela non se afai.
¡Lévame por onde escoite
a fala doce e sentida
entre bicos deprendida
no colo de miña nai!

¡Roda polos nosos eidos!
Anque hai lama no camiño
¡é túa terra, meu carriño
e a terra de meus abós!

¡Non collas pra chan alleo!
¡Non me leves a Castela
que non quero nada dela
xa que arrenegou de nós!

¡Bermello, leva coidado
co carriño,
que pode caír tumbado
no goyo dun tremesiño!

Canta, meu carriño, canta
a redención esquencida
o dor da Terra ferida
de traidores e ladróns.
¡A alma galega dorme,
a santa Ideia está morta,
e tés de ir porta por porta
encendendo ós corazóns!
Berra por vilas e aldeas
que hai que vingal-a inxusticia
dos que teñen a Galicia
axugada cun cansil.
¡E dille ós irmáns que atopes
que nas mans dun home enteiro
o estadullo carreteiro
non lle ten medo ó fusil!

¡Marelo, tira con xeito
e a modiño,
que hai que andar moi ó dereito
co eixo do meu carriño!

Oxe corredoira abaixo,
mañán corredoira arriba,
mentras ti dures e eu viva
teremos un camiñar.
E cando ti xa apodrezas
e eu dé o laio derradeiro,
¡que fagan do teu chedeiro
a caixa pra me enterrar!

¡O de eixo de ameneiro
e os canisos de sanguiño!
¡Meu amor de carreteiro!
¡Meu carriño cantareiro!

¡Meu carriño!  

Ramón Cabanillas

miércoles, 1 de octubre de 2014

PESAR POR EL FALLECIMIENTO DE SANTIAGO FERNÁNDEZ



Federación de Asociaciones Gallegas

DE LA REPUBLICA ARGENTINA

Personería Jurídica otorgada por Res. N° 000126 de la I.G.J.
e-mail: fedegaleg@hotmail.com

CHACABUCO 955            (1069) Buenos Aires              Tel.: 4300–1790

----------------------------------

UNA PENA ENORME PARA TODOS:
NOS DEJÓ SANTIAGO FERNÁNDEZ

Las autoridades de la Federación de Asociaciones Gallegas manifiestan su profundo pesar por el fallecimiento de uno de sus directivos más comprometidos, Santiago Fernández Fernández, quién nos dejó el último viernes 19 de septiembre, tras darle pelea a una cruel enfermedad.

Nacido en la parroquia de Terrachán, capital del Ayuntamiento de Entrimo (provincia de Ourense) el 27 de abril de 1924, llegó a la Argentina de muy pequeño junto a sus padres, y cuando tenía 7 años, en 1931, regresó a Galicia junto a su abuela María González, a bordo del buque alemán General Osorio.

Tras la Guerra Civil, Santiago Fernández, regresó en 1944 a Buenos Aires, embarcando en Lisboa con pasaje de refugiado, traído por el gobierno argentino, cuando recién tenía 20 años.

A lo largo de los años, se desempeñó como operario ferroviario ocupando diversos roles dentro de la empresa estatal argentina, al tiempo que se incorporó como miembro de la Sociedad Orensanas en nuestra institución.

Durante décadas, participó activamente de las múltiples actividades que impulsó nuestra casa y defendió permanentemente los ideales republicanos. Su presencia en cada acto, convocatoria o marcha era su forma de expresar el compromiso que lo unió a la Federación.

Asiduo colaborador del Museo de la Emigración Gallega en la Argentina (MEGA) desde su creación en el año 2005, este querido directivo se preocupó en donar documentación propia y de su familia para que se integre al acervo patrimonial. Incluso intervino, contando su historia, en nuestro filme “Entre Vientos y Mareas”, que relata las vivencias de múltiples emigrantes gallegos.

En sus coloquiales charlas, siempre hacía notar sus simpatías futbolísticas por San Lorenzo de Almagro, sin dejar de admirar, en los últimos años el buen juego que ofrecía el Barcelona, sobre todo en los tiempos de Guardiola.

Aún conmovidos por su partida, los miembros de la Federación de Asociaciones Gallegas y del MEGA expresan su dolor por esta pérdida y hacen llegar el pésame a sus familiares y amigos.