lunes, 17 de octubre de 2011

ZARZUELA ARGENTINA


Hace cincuenta y tres años que la zarzuela se radicó en la Argentina. Había sido asidua turista en estas tierras, hasta que en 1958, como tantos inmigrantes españoles, resolvió instalarse, y lo hizo a través de la Asociación Amigos de la Zarzuela.
Durante estas más de cinco décadas, modeló y perfeccionó voces importantes de la lírica nacional, presentó innumerables espectáculos a lo largo y ancho de la geografía argentina, emocionando a distintas generaciones con la alegría española que el ritmo lleva impregnado.
En la actualidad, y desde hace ya muchos años, la asociación representa una función mensual en el Club Español de la Ciudad de Buenos Aires -mechando algunas en el interior del país-.
El pasado lunes 17 de octubre, una vez más, me acerqué a disfrutar de un espectáculo pleno de color – el vestuario es variado y sorprendente -, un esmerado coro y solistas de gran nivel. Como nos sucede a los inmigrantes que llevamos muchos años en el país, en mi caso los mismos que la asociación, a ésta también la seducen otras culturas. Así, dentro del tradicionalmente bello espectáculo de zarzuela pura, disfrutamos de la presencia en el escenario de una pareja que interpretó el tango argentino con elegancia y maestría. 
No obstante, la dirección artística nos tenía reservada una gran sorpresa. La intervención de un bailarín gallego, Oscar Cobos, acompañado de una gran partenaire argentina, Carolina Delicia, que deleitaron absolutamente a la concurrencia, con unas danzas estilizadas de altísimo nivel. Oscar además, mientras su compañera procedía a un cambio de vestuario, cantó a capella un hermoso canto de arriero, en galego.
Merecidísimas felicitaciones a la Asociación Amigos de la Zarzuela y ojalá podamos disfrutar mucho tiempo más de su magia y entusiasmo, el que conmovedoramente se hace carne en el público asistente.
RSA

domingo, 17 de julio de 2011

EL PLACER DE VOTAR Y EL ASCO

El domingo anterior, después del programa, concurrí a realizar el sublime acto de votar. Votar, es realmente una cosa maravillosa. El interior del cuarto oscuro es el altar de la democracia, de la igualdad, de la justicia, en él todos somos iguales; a todos, las boletas de las distintas candidaturas se nos ofrecen sin condiciones, y si en vez de las boletas estuvieran los candidatos, éstos llegarían incluso a arrodillarse suplicando nuestro voto. De igual forma ante el poderoso que concurre en majestuoso vehiculo con chofer, que ante quien lo hace en transporte público o a pié, y esto no sólo en la República Argentina, esto es así en cualquier democracia del mundo.
Mi voto, no fue para ninguno de los dos candidatos que aparentemente irán al balotaje el próximo 31 de julio, y digo aparentemente, porque sería una gran prueba de inteligencia y sentido común, desistir de esa contienda con resultado absolutamente previsible, evitándonos un gasto económico innecesario y demostrando, aunque sea una vez, que valoran nuestro tiempo.
No los voté, por la sencilla razón de no entusiasmarme las propuestas de Macri ni de Filmus.
No se, si para el Doctor Aníbal Fernández, Jefe del gabinete nacional de ministros, esto me hace pertenecer al pueblo que se parece al gobierno que elige. Sin que ello sea bueno ni malo no creo parecerme en nada al ingeniero Macri. Tampoco se, si para el cantautor Fito Paez , soy parte del cincuenta por ciento que da/damos asco.
De lo que estoy absolutamente seguro es de hallarme orgullosa y radicalmente en las antípodas de ambos apostrofadores. Porque no quiero ser, totalitario, ni fascista, ni discriminador, ni borrego de rebaño; ni creerme con potestades para discernir entre buenos y malos, entre capaces e incapaces, entre sabios y lelos, y porque definitivamente, me gusta vivir en democracia, respetar al que piensa distinto, ejercer mis derechos con total libertad y no depender nunca de iluminados intolerantes, que pretendan conducir mi paso por la vida.

lunes, 26 de julio de 2010

Maruja Boga


DEIXOUNOS UNHA GRAN MULLER
O vinteseis de xullo ás cinco da mañá, produciuse o pasamento, no Hospital Español de Buenos Aires, de que sen dúbida, foi a máis importante comunicadora da diáspora galega, a señora Maruja Boga. Muller dunha impresionante personalidade, será lembrada coma unha muller con principios inquebrantables, leal e honesta a morrer. Sen dúbida deixa Maruja un hoco moi fondo entre todos os que tivemos o lecer de tratala.

Seguidamente un curto currículo da egrexia Maruja
 Naceu na cidade de Buenos Aires -barrio de Barracas-, o 27 de marzo de 1916; é filla de galegos - nai de Noia, pai de Lestrove-. Maruja ten o carnet de Locutora Nacional Nº 1010.
Xa en 1931 actuaba recitando en galego e interpretando obras teatrais en festivales da colectividade, co actor Emilio Estévez; con Gumersindo Vázquez "O Paroleiro" e despois con Fernando Iglesias "Tacholas"; nos salóns da Casa de Galicia; Centro de Almaceneros; Centro Asturiano; Región Leonesa; Centro Betanzos; Casa Balear -todos da capital arxentina-; e outros do gran Buenos Aires.
En 1935, xa recibida no Conservatorio Nacional de Música e Declamación; a actriz e cantante Maruja Villanueva, levouna a Radio Prieto na que tiña unha audición galega con Maruja Iniesta -tamén actriz e cantante- xuntándose entón as tres Marujas para facer o programa "Galicia". Ademais fan teatro galego con obras de Varela Buján nos teatros: Maravillas; Mayo; Argentino e Solís de Montevideo e na cidade de Rosario.
O 14 de agosto de 1941, a compañía galega de Maruja Villanueva, estreou no teatro Mayo, a obra en tres actos de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, "Os vellos non deben de namorarse", na que Maruja Boga foi a protagonista do terceiro acto interpretando o personaxe de "Pimpinela".
O 8 de outubro de 1939 coñecera en Radio Prieto ao "Locutor olímpico", Alfredo Aróstegui que voltara de transmitir os xogos olímpicos de Berlín do ano 36, pasando logo por España como corresponsal de guerra.. Aróstegui, repúblicano "a muerte", viña co sangue no ollo, polo que vira na guerra civil; comezou con Maruja Boga (otra republicana de ley), unha audición titulada "Variedades 1939", que se irradiaba todas as mañás con base de poesía, música, comentarios da actualidade, e na que sempre se poñía algo de Galicia, xa fora música ou poesía; xa que Don Teodoro Prieto, dono da emisora non quería audicións totalmente galegas, deica un día de 1945 no que suspendeu a audición dicíndolles aos responsabels que se querían seguir tiñan que alugar o espazo. Puxéronse en comunicación con "Tacholas" e Enrique González e sairon a buscar publicidade, loitando con moitas ganas, puideron saír ao aire o 5 de agosto de 1945. O programa chamábase "Recordando a Galicia" e emitíase todos os domingos de 13 a 13,30 pola misma emisora, aínda que pasou a chamarse Radio Buenos Aires.
"O Guieiro" Castelao, abriu a transmisión con fermosas palabras que desgraciadamente non foron recollidas nunha grabación. Actuaron nesa primeira emisión: a coral "Os Rumorosos"; os acordeonistas "Hermanos Moreira"; o conxunto de gaitas de Manuel Dopazo; o tenor Domingo Caamaño e Antonio Colacico. Quedando todos incondicionalmente á disposición do programa para que éste poidera seguir adiante. Por este programa destinado a exhaltar a un pobo laborioso e honesto; a destacar a súa cultura, súa arte; súa música; seus costumes; súa gastronomía e as súas necesidades de entón, pasaron moitas figuras renombradas do teatro; poetas; pintores; periodistas; personalidades da colectividade galega; da industria e do comercio; coma tamén integrantes das institucións galegas.
Ante o peche de Radio Buenos Aires, o programa pasou a Radio Rivadavia hata marzo de 1968, logo foi a Radio Antártida e, por fin a Radio del Pueblo na que rematou o 25 de marzo de 1984. Os aumentos no custo pola crecente inflación, que non poideron ser soportados polos responsables do programa, deixaron ao colectivo galego sin "Recordando a Galicia", despois de case trinta e nove anos de emisión ininterrumpida. O programa acabou feito por Maruja e Aróstegui, pois "Tacholas" deixarao anos atrás e Enrique González, morrera.

Algunhas personalidades que pasaron por "Recordando a Galicia":
Alfonso Daniel Rodríguez Castelao
Gumersindo Sánchez Guisande
Ramón Rey Baltar
Ramón Suárez Picallo
Rodolfo Prada
Domingo Maza (escultor)
Alonso Ríos
Avelino Díaz (poeta)
Emilio Pita (poeta)
Victor Luis Molinari (escritor)
Arturo Cuadrado (poeta y editor)
Isidro Maiztegui (músico)
Carlos Bóveda (pintor)
Manuel Cordeiro (pintor)
Lolita Torres (actriz y cantante)
Virginia Luque (cantante)
Zully Moreno (actriz)
Enrique Muiño (actor)
Santiago Gómez Cou (actor)
E numerosas autoridades das entidades da colectividade.



Dona Maruja Boga, no festexo polos dez anos de "Con Vós", entre a súa prima Eladina Figueroa e miña nai.