lunes, 22 de mayo de 2006

DE COMENTARIOS Y RECLAMOS

Advertía yo el 7 de mayo, antes de pronunciar mi "editorial-reclamo" de ese día, que, posiblemente alguien se disgustaría con el mensajero, minimizando el mensaje. Sin embargo, el reconocimiento fue unánime, recibí adhesiones, no sólo de Argentina, sino también desde Galicia y hasta de Brasil, no obstante, una persona que juzgó muy acertado lo expresado por mi en aquella ocasión, cree ahora, que era suficiente lo dicho y que, no debí volver a mencionar el tema al domingo siguiente. 
Esta opinión como cualquier otra, es absolutamente válida y digna de respeto, pero no la comparto, y explicaré el por qué de mi reincidencia en tocar el tema. Lo expresado el domingo 7, no fue un comentario periodístico, de serlo, por supuesto sería un absurdo repetirlo una semana después. Como dije antes, se trató de un "editorial-reclamo" y, el mismo, no fue hecho por un periodista, sino, por un gallego que se sintió absurdamente discriminado al leer el punto 1 del artículo 4, del proyecto de Estatuto de Galicia, del BNG, que dice: son gallegos todos los que viven en Galicia . Si gallegos son los que viven en Galicia -diría Perogrullo-, los que viven fuera de Galicia no son gallegos. Y eso, es lo que motiva mi reclamo -que por supuesto no tiene el mínimo tinte de política partidaria-, aspiro con él, a que el BNG modifique el discriminatorio texto, e iguale -como no puede ser de otra manera- nuestros derechos, con los de los que habitan en Galicia. Cuando ello ocurra, mi reclamo dejará de tener motivo.
Pero, en ese editorial del domingo 7 de mayo, no sólo hablé del Estatuto del BNG, también recordé entonces, las expresiones del actual conselleiro de Presidencia de la Xunta de Galicia, señor Méndez Romeu, en armónica sintonía con el rechazado texto que propone el BNG. A pocos días de conocerlas, consulté desde este mismo micrófono, en relación con tales declaraciones del conselleiro, al propio presidente de la Xunta de Galicia, ocasión en la que, con sinceridad, la respuesta del señor Pérez Touriño, no fue totalmente esclarecedora. Hoy, con sumo beneplácito y esperanza, quiero comentarles que, el presidente de Galicia, se comprometió, el pasado martes 16 de mayo, ante más de un centenar de emigrantes que participan del programa Volver de la Secretaría Xeral de Emigración, a trabajar para mejorar las vidas de las gallegas y de los gallegos del exterior porque, dijo: "ya es tiempo de cumplir la deuda histórica contraída con ellos, razón por la cual, el Gobierno gallego impulsará la creación del Valedor del Emigrante, que velará por la protección jurídica de los gallegos residentes en el exterior y por el ejercicio de sus derechos en igualdad de condiciones con los demás ciudadanos gallegos residentes en el país. 
Siguió diciendo el presidente gallego: "siento, y así lo expreso, el compromiso de trabajar para que el nuevo Gobierno gallego lleve también el cambio a la emigración. Por eso, me gustaría que se hagan voceros de que esta legislatura es, -lo está siendo ya-, la legislatura de la emigración. Estamos trabajando para todas y todos, sin pausas, llenos de ilusión, porque somos conscientes de que Galicia tiene una deuda con todas y todos ustedes". 
Emilio Pérez Touriño, hizo hincapié en su compromiso de: "garantizar la plena ciudadanía de los gallegos y de las gallegas residentes en el exterior".
Después de estas manifestaciones de nuestro primer mandatario, sólo me resta desear que todas las fuerzas políticas de Galicia coincidan en la aprobación de un estatuto moderno y equitativo para "a Nosa Terra", y que mi reclamo pase a ser meramente una anécdota. 

lunes, 8 de mayo de 2006

¿ QUEN É GALEGO ?

"Castelao morreu non sendo galego"

Dous meses atrás, o conselleiro de Presidencia da Xunta de Galicia, Méndez Romeu, dicía: "cidadáns de Galicia son os que tributan impostos dentro da comunidade". Agora, no proxecto de estatuto do Bloque Nacionalista Galego (BNG), establécese no artigo 4.
1. Son cidadáns e cidadás de Galiza todas as persoas con veciñanza administrativa nalgún dos concellos galegos.
2. Unha lei do parlamento de Galiza regulará os procedementos de adquisición, conservación e perda da cidadanía galega, que deberá ter en conta a situación de todas as persoas residentes fóra de Galiza, que dispuxeran da súa última veciñanza en territorio galego, e a da súa descendencia.
Eu négome rotundamente a aceptar que unha lei do parlamento regule a miña condición de galego. Eu son galego por algo tan sinxelo como é, haber nacido na Terra, e debo ter absolutamente todos os dereitos, políticos e non políticos, que teñan os irmáns que viven nos concellos galegos, pagando, ou non pagando tributos.
O Estatuto de BÓVEDA, CASTELAO e os outros GALEGUISTAS, consideraba galegos, aos que o foran por natureza e aos que gañasen vecindade na Rexión.
Esta necidade de Méndez Romeu e do BNG, dita, como se escoita moitas veces en conversas informais, non merecería de min, nin sequera un mínimo comentario, por aquilo de non gastar enerxías en cousas inconducentes, pero aquí a cousa é distinta. Méndez Romeu é nada menos que conselleiro de Presidencia do goberno e, o BNG é a terceira forza política galega, cogobernando hoxe co PSOE, a nosa Autonomía.
Agora ben, mentres o ministro de Traballo de España confirmaba hai uns días en Uruguay, que a única forma de obter a nacionalidade española, os netos maiores, é, despois de residir un ano en España. A diputada polo BNG, Olaia Fernández Dávila, pide no Congreso que se lle recoñeza a fillos e netos de emigrantes a "cidadanía plena", polo que, de prosperar o seu proxecto e o aberrante estatuto que propón a súa formación política, teriamos unha condición de individuos que considerabamos extinguida , os que ante a pregunta ¿es usted gallego?, repondían: soy español. Claro que antes era por vergonza e ignorancia propias, hoxe seríao por ignorancia e vergonza alleas, xa que nos pasaportes, acreditaríase que somos españois, pero non seriamos galegos. Pobres descastados que pensan que a patria lévase na sola dos zapatos.
Non vou relacionar hoxe, as aportacións culturais e económicas, que fixo e segue facendo a Galicia, a emigración, arquicoñecidas por todos "os bos e xenerosos". Só direi que, co espírito deste desatinado estatuto, Pablo Iglesias, Ferrol 1850-Madrid 1925; Manuel Curros Enriquez, Celanova 1851-La Habana 1908; Wenceslao Fernández Flores, A Coruña 1879-Madrid 1964; Castelao, Rianxo1886-Buenos Aires 1950; Ramón Suárez Picallo, Sada 1894-Buenos Aires 1964; Tacholas, Ourense 1909-Buenos Aires 1991; Lorenzo Varela, La Habana 1916-Madrid 1978. Todos, morreron non sendo galegos; ata o San Froilán, Patrón de Lugo, que naceu nesa provincia no ano 933 e, viviu moitos anos en Zamora e León, donde o colleu o pasamento. E tamén non eran galegos nas tempadas que viviron fóra da Terra, Rosalía e o seu esposo Murguía; Concepción Arenal; Eduardo Blanco Amor; Manuel Colmeiro; Laxeiro; Rafael Dieste; Manuel Lugrís Freire; Luis Seoane; Celso Emilio Ferreiro; Antón Avilés de Taramancos e tantos outros, e finalmente non eran galegos, os que propiciaron a creación da Academia Galega; da bandeira branca e azul e do noso Himno, pois tales fitos foron artellados en Cuba.
Coma colofón, e ao xeito de Castelao, pídolle a Deus ou a quen corresponda, nos libren destes "oradores e xuristas que só aprenderon a ciencia dos libros". 

¿ QUIEN ES GALLEGO ?

"Castelao murió no siendo gallego" 

Dos meses atrás, el consejero de Presidencia de la Xunta de Galicia, Méndez Romeu, decía: "ciudadanos de Galicia son los que tributan impuestos dentro de la comunidad". Ahora, en el proyecto de estatuto del Bloque Nacionalista Galego (BNG), se establece en el artículo 4.
1. Son ciudadanos y ciudadanas de Galicia todas las personas con vecindad administrativa en alguno de los ayuntamientos(municipios) gallegos.
2. Una ley del parlamento de Galicia regulará los procedimientos de adquisición, conservación y pérdida de la ciudadanía gallega, que deberá tener en cuenta la situación de todas las personas residentes fuera de Galicia, que dispusieran de su última vecindad en territorio gallego, y la de su descendencia.
Yo me niego rotundamente a aceptar que una ley del parlamento regule mi condición de gallego. Yo soy gallego por algo tan sencillo como es, haber nacido na Terra, y debo tener absolutamente todos los derechos, políticos y no políticos, que tengan los hermanos que viven en los ayuntamientos gallegos, pagando, o no pagando tributos.
El Estatuto de BÓVEDA, CASTELAO y los otros GALLEGUISTAS, consideraba gallegos a los que lo fueran por naturaleza y a los que ganasen vecindad en la Región.
Esta necedad de Méndez Romeu y del BNG, dicha, como se escucha muchas veces en conversaciones informales, no merecería de mi parte, ni siquiera un mínimo comentario, por aquello de no gastar energías en cosas inconducentes, pero aquí la cosa es distinta. Méndez Romeu es nada menos que consejero de Presidencia del gobierno y, el BNG es la tercera fuerza política gallega, cogobernando hoy con el PSOE, nuestra Autonomía.
Ahora bien, mientras el ministro de Trabajo de España confirmaba hace unos días en Uruguay, que la única forma de obtener la nacionalidade española, los nietos mayores, es después de residir un año en España, la diputada por el BNG, Olaia Fernández Dávila, pide en el Congreso que se les reconozca a hijos y nietos de emigrantes la "ciudadanía plena", por lo que, de prosperar su proyecto y el aberrante estatuto que propone su formación política, tendríamos una condición de individuos que considerábamos extinguida , los que ante la pregunta ¿es usted gallego?, respondían: soy español. Claro que antes era por vergüenza e ignorancia propias, hoy lo sería por ignorancia y vergüenza ajenas, ya que en los pasaportes, se acreditaría que somos españoles, pero, no seríamos gallegos. Pobres descastados que piensan que la patria se lleva en la suela de los zapatos.
No voy a relacionar hoy, las aportaciones culturales y económicas, que hizo y sigue haciendo a Galicia, la emigración, archiconocidas por todos "os bos e xenerosos". Sólo diré que, con el espíritu de este engendro de estatuto, Pablo Iglesias, Ferrol 1850-Madrid 1925; Manuel Curros Enríquez, Celanova 1851-La Habana 1908; Wenceslao Fernández Flores, A Coruña 1879-Madrid 1964; Castelao, Rianxo1886-Buenos Aires 1950; Ramón Suárez Picallo, Sada 1894-Buenos Aires 1964; Tacholas, Ourense 1909-Buenos Aires 1991; Lorenzo Varela, La Habana 1916-Madrid 1978. Todos, murieron no siendo gallegos; hasta San Froilán, Patrón de Lugo, que nació en esa provincia en el año 933 y vivió muchos años en Zamora y León, donde lo encontró la muerte. Y tampoco fueron gallegos durante las temporadas que vivieron fuera de Galicia, Rosalía y su esposo Manuel Murguía; Concepción Arenal; Eduardo Blanco Amor; Manuel Colmeiro; Laxeiro; Rafael Dieste; Manuel Lugrís Freire; Luis Seoane; Celso Emilio Ferreiro; Antón Avilés de Taramancos y tantos otros, y finalmente no eran gallegos, los que propiciaron la creación de la Academia Gallega; la bandera blanca y azul; y nuestro Himno, pues tales hitos fueron promovidos en Cuba.
Como colofón, y al modo de Castelao, le pido a Dios o a quien corresponda, nos libren de estos "oradores y juristas que sólo aprendieron la ciencia de los libros".


CALQUERA SEMELLANZA CO PENSAMENTO DALGÚNS "progresistas galegos" SERÁ SÓ UNHA CASUALIDADE.
"O MUXO"


COMENTARIOS

Estimado Ramón: sabes bien que el oficio de periodista es simplificar en un escrito lo que muchas personas no especializadas pensamos en una forma más difusa y que al verlo reflejado por vosotros, es lo que nos hace respetarlos tanto y, contigo, yo lo he sentido en varias oportunidades, principalmente contestando a los políticos que parecen dueños de nuestras vidas, creyendo que sus decisiones son las correctas en vez de respetar nuestra forma de pensar y nuestros derechos.
Desde mi punto de vista, y sin ser político, creo que los españoles sabemos votar mal, ya que les damos la oportunidad a extremistas que ahora, aún siendo una minoría, están tomando decisiones que creo nos llevan a algo incierto, que posiblemente es lo que ellos buscan.
Varias veces he escuchado a políticos criticar a los que nos hemos ido como que no defendemos la galleguidad, que se ha hecho poco porque a nuestros hijos no les hemos enseñado a hablar en gallego, etc. Cuando hablan te das cuenta que ellos tienen gran dificultad para hacerlo en el idioma que defienden, equivocándose y mezclando palabras en castellano, pero siguiendo criticando a los demás. Han tenido tiempos mejores para estudiar que nosotros y ese estudio les podría haber servido para comprender mejor la situación de los que hemos emigrado sin saber si está bien dicho gallego ó galego, pero que conocemos el gallego que hablaban nuestros padres y abuelos sin equivocarnos, siempre, claro está, mezclando lo que mezclaban ellos. 
Algunos de nuestros paisanos se hacen los nuevos ricos, ricos que parece que a los pobres hay que dejarlos morir a todos y de esos, muchos son políticos y otros, que no tienen otro recurso que una buena jubilación y que si no votan a los primeros y dejan de pagarles la jubilación a los segundos como ha pasado aquí, tienen una vida más paupérrima que cualquiera de los emigrantes que ellos ahora quieren quitarles la ciudadanía gallega.
Como ves, necesito más espacio que tu para decir lo que pienso y se de tus ocupaciones y no deseo quitarte tiempo exponiendo muchísimas de las cosas que yo veo en nuestros políticos gallegos y españoles.
Me despido con un saludo afectuoso y te deseo que te vaya bien en la pesca, pero si renunciaras a ir, te espero el sábado 13 a las 13:00 en La Estrada.
Un abrazo.
Luis Castro

Sr. Suárez. Por Dios, respóndame esta pregunta.

¿Quién es ese “Conselleiro”
Sin juicio y desbocado
Que dice que los de afuera
Ahora somos de palo?.

¡Joder! Nací en Malpica,
Se me nota en el pellejo,
Ahora, un autoritario
Dice que no soy gallego.

No quisiera verlo nunca
A semejante pelmazo
A una brutalidad
Prefiero no hacerle caso.
No quiero desfigurarlo
Ni pegarle con un mazo,
Si me lo llego a encontrar
Es suficiente mi brazo
Para marcar sus faceiras
Pegándole un castañazo

Luis Varela

Estimado Ramon tengo muchas cosas para agradecerte la primera es que seas mi amigo la segunda que defiendas nuestra identidad en la forma que lo has hecho con tanta altura dijiste lo que yo en ese momento pensaba pero tal vez no lo podria expresar de la forma que tu lo hiciste frente a un microfono donde escuha mucha gente y ojala dios quiera tenga mucha trascendencia. Felicitaciones por el programa, un fuerte abrazo.-
Manuel Copa Darriba

Ramón: 
Inmejorable editorial, al leerlo, me produjo distintas emociones, la primera, una sensación de "bronca", para decirlo en argentino básico, otra, de pensar, que voté a ese personaje con una mente tan diminuta como para pensar que sólo son gallegos los que residen en el territorio que delimita Galicia. No entiendo esos personajes que seguro, de la historia de los gallegos que hicieron patria fuera de su tierra, no saben nada, y que gracias a ellos hoy Galicia se ha extendido por todo el mundo y gracias a ellos se ha conocido su cultura, su historia y el don de los gallegos.
Gracias a gallegos radicados en el exterior, hoy un argentino-gallego, el que se siente, seguro, más galleguista que ese personaje, puede defender con honor el ser GALLEGO, y lo digo así con mayúscula, y ten en cuenta que ningún energúmeno como ese, me va a quitar mi derecho de serlo.
Por lo que leo entre líneas, sólo parece interesarle la recaudación, y por ahí, la cuestión será que les interese cobrarnos impuestos para que podamos hacer uso de nuestra ciudadanía.
Pregunto: ¿No sería conveniente hacerle conocer a ese seudo gallego, todas la obras de todos los grandes que la desarrollaron fuera de Galicia, y que gracias a ellas, se mantuviera latente toda nuestra cultura, que, quizás, si fuera por tantos personajes parecidos a este, como el generalísimo, que prohibiera el empleo de nuestro idioma.
Nuevamente gracias, y mientras haya GALLEGOS COMO "O MUXO", no perderemos nuestra identidad.
Dime, por favor, si fuera necesaria mi participación en algún movimiento para oponernos a esta propuesta, házmelo saber, que aquí estoy para sumarme a ello.
BICOS E UNHA FORTE APERTA, de Amalia e Xosé

Querido amigo:
Hoy domingo 7 escuché tu indignado comentario sobre el proyecto del nuevo estatuto gallego, estoy totalmente de acuerdo contigo, y te solicito me consigas si puedes una fotocopia, presentado por malos gallegos del Bloque Nacionalista, donde dice que GALLEGO ES EL que "RESIDE EN GALICIA Y PAGA IMPUESTOS", NOSOTROS LOS de la diáspora no existimos, será que Rosalía , Murguía, Curros, Castelao, Esmoriz, Fernández Fontenla, Sarmiento , Francisco Sánchez, Rey Baltar y muchos otros gallegos comunes que por vivir fuera de Galicia dejan de serlo. Pareciera que no quieren reconocer todo lo realizado por los gallegos de la diáspora dentro de Galicia durante varios siglos construyendo colegios, armando empresas en Galicia con dinero americano y mandando millones de dólares a sus familiares, lo que sirvió para mitigar las hambrunas en que los diversos gobiernos supieron darle a Galicia, y estos mismos gobiernos BOTÁRONNOS POLO MUNDO ADIANTE.
Dolorosamente esto me hace acordar la época en que los falangistas, por destacar lo gallego, hablarlo, criticar al gobierno o por irse del país nos decían que no éramos españoles.
Me pregunto, estos nazionalistas serán fascistas de derecha o de izquierda que por la mentalidad de unos y otros creen que ser nacionalista es ser cerrado y trancado por dentro y el que no sigue lo que dicen o piensan lo declaran enemigo de la patria " LA PATRIA SOLO SON ELLOS, esto no es nacionalismo es nazismo o fundamentalismo facho.
un gran abrazo. 
Mario Ramos

VIVA GALIZA SIN FACHOS DE NINGUNA ESPECIE

lunes, 27 de junio de 2005

VOTO EMIGRANTE

El domingo anterior hubo elecciones en Galicia. El PP obtuvo hasta ahora 37 diputados, 25 los socialistas y 13 los nacionalistas. Con el sistema Dont que se aplica para distribuir los escaños, existe la posibilidad matemática de que en Pontevedra, con el voto de la emigración el PP obtenga un diputado más, que perdería el PSOE. Esto dio lugar a que "La Voz de Galicia", en su edición digital, ofreciese como tema de debate lo siguiente: ¿Le parece justo que decida el voto emigrante?.
Después de leer respuestas tipo: "es injusto que voten personas que hace más de 40 años no viven en Galicia" ó "no corresponde que voten los gallegos que no viven en Galicia y por lo tanto no tributan impuestos" ó "basta ya de hablar de lo que hicieron los emigrantes por Galicia, ahora no hacen nada y por el contrario nosotros los ayudamos a ellos". Me sentí impulsado a participar yo también en el debate y escribí lo siguiente: "Como se presenta o debate é unha necidade, e digo porqué. Na provincia de Pontevedra (a miña), estaban en condicións de emiti-lo sufraxio, 766.916 persoas, só fixeron uso do seu direito 513.356, é dicir que 253.560, non votaron. Sen dúbida que moitos estiveron impedidos de facelo, pero tamén a moitos non lle importou un carallo, o futuro do noso país. Botarlle a responsabilidade do resultado desta elección, a posibels 50.000 galegos que queren participar do que a eles si lles interesa, só pode coller nas cabezas dos iñorantes, os féridos, os imbéciles e os escuros, que loxicamente non son moitos. A maioría son bos e xenerosos".
¿Qué quise decir?, que si los más de 200.000 pontevedreses que no quisieron votar, lo hubiesen hecho, casi con seguridad los 36 ó 37 miles de votos que se van a escrutar mañana de la emigración pontevedresa de todo el mundo, no serían relevantes. Pero si igual decidiesen el resultado final, esto sólo sería por conocerlos justamente al final del escrutinio, puesto que de ser englobados en el total general, nadie los tendría en cuenta.
Ahora, si con nuestros votos nada se altera, no haremos estos, reitero 36 ó 37 miles de pontevedreses, otra cosa que acompañar a los más de 829.000 gallegos que no quieren que Manuel Fraga siga siendo Presidente de Galicia. Por el contrario, si con el voto emigrante el PP obtiene un diputado más, y esto le permite a Manuel Fraga alcanzar un quinto período presidencial, no habrá hecho la emigración, otra cosa que seguir la tendencia de apoyar al candidato más votado en Galicia, con el 44,9% de los votos, contra el 32,5´% de Emilio Pérez Touriño, y el 19,6% de Anxo Quintana.
Que 36 ó 37 miles de votos de los residentes ausentes de Pontevedra, decidan más que los 2.311.776 habilitados para votar en Galicia, es tan imposible, como que a los cretinos, hipócritas, y malos competidores que así lo interpretan, les llegue algún día la capacidad de discernir.
Ramón Suárez "O Muxo"

lunes, 7 de marzo de 2005

EL SEÑOR FRAGA ¿QUIERE SEGUIR SIENDO PRESIDENTE DE LA XUNTA DE GALICIA?

Teniendo en cuenta que ya anunció su voluntad de presentarse en las próximas elecciones autonómicas, encabezando la lista de candidatos de su partido, por la provincia de A Coruña, parece que no hay dudas. Pero teniendo en cuenta sus comentarios de hace unos días en la República Oriental del Uruguay, yo no estoy tan seguro de que Don Manuel quiera reincidir.
Dijo el señor Fraga, refiriéndose a la empresa ENCE, ( la celulosa que lleva años contaminando la ría de Pontevedra): Si el PP consigue renovar la mayoría absoluta en las próximas elecciones autonómicas, esta empresa seguirá en Pontevedra "de una forma u otra", y justificó la ubicación de la papelera en la ría, porque ese espacio, "no tiene las características que tendría una ría en la que nunca se hiciera ninguna industrialización"
La mencionada empresa, va a construir una planta productora en Uruguay. Lo que produjo distintas reacciones en ese país. Refiriéndose a los que se oponen a la instalación de la misma, el presidente gallego dijo: "no son de derechas ni de izquierdas, sino gente que tiene averiada una parte. Si hubiese de estos cuando estábamos en la cuevas de Altamira, aún estaríamos en ellas: Esto no es política medioambiental, es perjudicar el desenvolvimiento sustentable de las sociedades".
En cuanto al tema uruguayo, no tengo suficiente información para opinar, no obstante, no me parece procedente, decir que alguien tiene averiada una parte, porque no piensa como yo. En el caso de Pontevedra, como pontevedrés, nunca entendí como se pudo arruinar legalmente durante años, nuestra ría y la vida de sus vecinos. Y desde luego, no me conformará jamás, que me digan que la ría está arruinada y debe seguir así.
No se como se vivía en las cuevas de Altamira, pero se lo que quiero: Agua pura; aire puro; seres vivos felices. Y se que para ello, nuestras rías, no sólo tiene que estar libres de contaminación, sino también, del tránsito de la droga y de los que tienen como único Dios al dinero. 

domingo, 2 de enero de 2005

TRAGEDIA EN EL LOCAL BAILABLE, REPÚBLICA CROMAGNON

Hace 46 años y medio que vivo en Buenos Aires, desde los 18 años trabajé siempre, primero como empleado, posteriormente como autónomo. Hace 30 años que conduzco mis propios automóviles, sin haber lesionado jamás a una persona con los mismos. He mandado y mando a mis hijas a recibir la necesaria instrucción, para formarlas, no sólo como personas de bien, sino también como ciudadanas útiles a su país. Mi prontuario policial está absolutamente en blanco. 
Con todo esto, bien puedo decir que, no soy el mejor ciudadano de Buenos Aires, pero soy un buen ciudadano. No obstante, nadie jamás me pagó por ello, y está bien, la función del ciudadano no es remunerada, al contrario, el ciudadano debe pagar tasas e impuestos, con cuya recaudación, se pagará a: quienes eduquen a sus hijos; quienes cuiden la salud de la población; quienes armados y educados le otorguen seguridad; quienes legislen para una mejor convivencia; quienes hagan cumplir la legislación. 
Pero yo, que me considero un buen ciudadano, pude haber sido el jueves uno más de los tantos padres buenos ciudadanos, que perdieron a sus hijos en la terrible tragedia del local bailable, República Cromagnon.
Como no lo fui, tengo tiempo y ánimo para informarme a través de la prensa; y entonces me enteré que: la capacidad del local estaba absoluta y desproporcionadamente sobrepasada; que la salida de emergencia estaba inutilizable; que los recubrimientos del techo del salón eran altamente combustibles; que ciudadanos irresponsables, introdujeron y quemaron pirotecnia en el lugar; que pequeñas criaturas estaban en una pseudo guardería del establecimiento; que la Defensoría del Pueblo, había advertido hace siete meses a las autoridades de la Ciudad de Buenos Aires, acerca de la existencia de doscientos cincuenta y ocho locales bailables en la ciudad, de los que sólo treinta y seis, reunían las condiciones de seguridad necesarias en caso de producirse un incendio, (algo más del 12% bien contra casi un 88% mal) . Y veo y escucho al jefe del Gobierno de la Ciudad de Buenos Aires, señor Aníbal Ibarra, diciendo que los empresarios del salón hicieron las cosas mal, que los que introdujeron la pirotecnia fueron irresponsables, que su gobierno manda inspectores, pero, al retirarse éstos, los dueños de los locales alteran la condiciones de los mismos, bla, bla, bla. 
Los ciudadanos cuyos hijos van a bailar, sabemos perfectamente, que existen otros ciudadanos que en su afán de lucro son capaces de poner en riesgo la vida de sus semejantes, sabemos también que entre los humanos hay irresponsables, capaces de poner en riesgo su vida y la de los demás, sabemos finalmente los ciudadanos, todos los peligros que acechan a nuestros hijos. Pero, señor Jefe de Gobierno, cuando usted fue ungido para tal cargo por el voto de sus conciudadanos, lo fue, por que éstos creyeron que con el aporte económico, que cada uno de ellos hace diariamente, y con vuestra capacidad de gestión, la ciudad tendría normas y controles, que no permitirían jamás, que ninguno de nosotros tuviese que llorar por una tragedia como la vivida en las últimas horas. Pero esto no fue así, y el pueblo argentino, vivió el fin de año más triste de su historia, por culpa de la corrupción e incapacidad de su gobierno, Sr. Ibarra.

martes, 14 de diciembre de 2004

martes, 23 de noviembre de 2004

O meu camiño

"O Meu Camiño", empeceino o martes 9 de novembro do 2004 - Ano Xubilar Compostelano - ao colle-lo avión no aeroporto de Buenos Aires, que saíu as 16,30 hora argentina, e chegou a Madrid, o mércores 10 ás 7,30 hora española.
Ás 9,25 subín ao avión que me levaría a Galicia, o que por saír moi atrasado, chegou a Santiago pasada-las once. Un taxi levoume a terminal de autobuses de Santiago e un autobús ao Concello de Vilamarín en Ourense, donde xantei e deixei a maleta sen abrir. Nun coche particular fun a Ourense, donde ás 18,30 collín un autobús para Lugo, alí montei noutro, que ao fin me puxo en Sarria, (punto inicial do "meu Camiño") ás 20,45. A pe coa mochila ao lombo, dirixínme ao albergue de peregrinos,no que non estando a hospitaleira (encargada do albergue), esperei por ela ata as 23,08. A espera foi moi agradable, xa que aí empecei a mergullarme no espíritu do Camiño, a través da longa e agradable conversación que mantiven con Francisco "Paco" Murareto (Jerez,Cádiz); Luis Martín Valverde (Granada), e dous paisanos de Salvaterra do Miño, parroquia de Fornelos, José Souto e José Antonio Rodríguez Merino.Os catro empezaran o Camiño no Cebreiro, levaban 40 kms. andados, con unha diferencia, os galegos fixeran o treito nun día coas mochilas e os andaluces fixérano en dous días, sin mochilas (hay xente que por 3 Euros por mochila, lévaas dun punto a outro), porque un deles non pode cargar peso. Cando por fin chegou a hospitaleira Teresa (de bastante mal carácter), asignouno-las únicas tres camas que quedaban, a Ángela Hernández Rodríguez de Alba, (Torniz-Salamanca); a Juan José del Teso Mateos, tamén de Salamanca, (ámbolos dous radicados en Mallorca); e a min.Durmin nunha liteira superior sen escaleira, (pola noite e ás escuras subín e baixen polos pes da cama de abaixo), e a mañá cedo, desperteime co balbordo que homes e mulleres facían aprontando a súa marcha diaria. Sen dúbida é algo novidoso para alguén que vive en Buenos Aires, despertarse entre homes e mulleres de distintas idades, e que haxa un só recinto sanitario para todos. Reposto da sorpresa, collín o grabador e dispúxenme a recoller impresións dos peregrinos. O primeiro entrevistado foi "Paco" o andaluz, quen me dixo que con dous días de andar doíanlle moito as pernas, que empezara o Camiño coma unha forma de facer turismo, pero que agora a cabeza vaille evolucionando cada vez máis e pensa en outras cousas.Ao falar co seu amigo Luis soubemos que se coñeceron na Universidade en 1965 e que alí naceu unha amizade entrañable, que dito en tono risoño, nin os respectivos casamentos poideron desfacer. Despois falei con Carol, unha rapaciña catalana de 24 anos, que comezara o Camiño en León, xunto con dous amigos de Barcelona, Laura e Miguel, facía duas semanas. Fixo o Camiño por motivos espirituais, culturais e deportivos, e dixo tamén que Galicia e moi bonita pero os albergues non están en tan bo estado coma en León .Cumprida unha parte da faceta que me levou a face-lo Camiño, a de recoller testemuñas, collín a mochila e fun o último en sair do albergue ás 8,55 hs.,(sería unha constante o de ser sempre o último). Apenas fronte a saída atopeime cun francés que estaba por prender unha cadela para entrar nun bar, pregunteille desde cando viñan andando e díxome que levaban feitos mil seiscentos quilómetros, a cadela de nome Sasha levaba a sua propia mochila, negra coa concha dos peregrinos, na que cargaba as súas medicinas e vitaminas..Pasei pola oficina de Protección Civil de Sarria e alí entregáronme o boletín que cos selos correspondentes, acreditaría o meu paso polo Camiño e o mérito para recibir en Santiago a correspondente Compostela. 
Apenas saír de Sarria atravesei unha ponte medieval, e saíndo da mesma fixen un bordón cunha rama de carballo. Despois de andar unha hora, cheguei a Berbedelo, donde me puxeron o primeiro carimbo do "Meu Camiño". A pouco de deixar Berbedelo, empecei a encontrar xente, Sara,unha francesa que viña de Lyon, de donde saíra facía dous meses; e algúns compañeiros de Sarria. Pasáronnos os primeiros peregrinos en bicicleta(a pe ou a cabalo, a distancia mínima a percorrer é de 100 Kms., en bicicleta 200) Caeron algúns chubascos que me fixeron poñer e quita-la capa, e nunha desas posturas, axudado por "Paco", saíu a porta dunha casa fronte a nós, un paisano que resultou ser Don Dionisio Vázquez López, quen ao ve-lo meu bordón dixo: "Ese pau que leva élle moi malo", ante a miña resposta de que era o que atopara, díxome que agardara un pouco que me ía dar un bo pau. Saíu da casa cun pau para leva-las vacas,rematado nunha galla, que me foi moi útil para coller froitas no "Meu Camiño". Ao preguntarlle canto valía o pau díxome que era un regalo, e que ao abrazar ao Patrón, tamén o fixera por el, a emoción chegou ao cumio cando cos ollos humidicidos pediume que na Catedral rezara un Noso Pai, por súa nai que estaba bastante maliña. Deixei a Don Dionisio despois de darlle unha aperta e prometerlle que cumpliría cos seus pedidos ao entrar na Catedral, (o pau veu comigo para La Argentina). Preto xa de Portomarín encontrei a un oriental alto e atlético, que resultou ser Ken, un xaponés de trinta e cinco anos, que empezara o Camiño en Saint Jean Pied de Port-Francia.
Para chegar a Portomarín hai que baixar unha gran pendente, cruza-la ponte sobre o río Miño e subir unha gran costa. Enriba da mesma está a igrexa fortaleza de San Nicolás, un dos máis bonitos templos románicos do Camiño, que ten a particularidade de que foi desmontada pedra por pedra do seu sitio inicial, para non ser asulagada polas augas do embalse de Belesar que hoxe cubren a antigua vila de Portomarín. Ao chegar o albergue, ía unha muller nova que xa non podía maís coa mochila, e levávaa na mán. Invadido polo espíritu do Camiño, collinlle a mochila e fixen 50 metros cargando dúas. Sentíame moi ben, malia os vintetres quilómetros andados, e despois de facerme sela-la credencial seguín andando ata Gonzar, completando trinta quilómetros percorridos no primeiro día do "Meu Camiño". 
Aquí coido que é bo facer unha reflexión: Eu levara un aparelliño de radio para ir escoitando polo Camiño; encendino ao saír de Portomarín, despois de ver unha figueira cuns figos fantásticos que pensaba pedirlle á dona que andaba por alí, pero que non o fixen, porque tiña un can preso que ladraba moito. Apenas encende-la radio escoitei que morrera Arafat, ao pouco tempo, despois de escoitar algo de música e algunhas novas, apaguei o aparello e non o encendín máis en todo o Camiño. Non era unha compañía como soe ser na gran cidade a cotío, máis ben, era algo que peturbaba a limpa riqueza espiritual do "Meu Camiño". 
En Gonzar que é un sitio no que hay tres casas no Camiño (o albergue, un bar e outra casa), tampouco estaba a hospitaleira, que fora a un funeral. A min doíanme moito as plantas dos pes e queríame deitar, fun ata o bar e tamén estaba pechado, pois o dono, Pedro, que resultou se-lo home da hospitaleira Elisa, ía no enterro. Eu levaba caldo en polvo, pero no albergue non funcionaba a cociña, (no de Sarria tampouco), así que ao non poder quentar auga, non me quedou máis remedio que espera-la apertura do bar, no que ao fin comín un bocadillo de tortilla francesa con queixo, e preparei con auga quente, un caldo de ervellas. Cando fun para ao albergue, o bar quedaba do máis animado, pois había un grupo de cinco rapaces de Ibiza e outro, duns galegos de Catoira e un home de Madrid, xogando ao chinchón cun canadiense de 25 anos, chamdo Johnatán, estudiante de comercio internacional, ao que lle ensinaran o xogo.
Recuperado a pleno, saín de Gonzar ás 8,20hs., a pouco andar falei con John e Marie de Inglaterra, que ían con Gerald, un irlandés falangueiro. Ao mediodía encontreime cun matrimonio belga que levaba andado vinte semanas, ela só falaba francés, e non quixo que lles quitara unha foto, él que falaba bastante castelán (hai quince anos estivo na Argentina), chamoume e díxome que lles quitara tódalas fotos que quixera. Máis adiante, nun sitio chamado Levoeiro, vin por primeira vez un cabaceiro (hórreo circular), moi ben conservado e cheo de millo. Ás catro da tarde e despois de andar 32 Kms., cheguei a Melide, donde o único que me adiantara fora Ken, o xaponés. Collín unha liteira abaixo e preto do servicio. Máis tarde chegaron os belgas, e só quedaban dispoñibles dúas liteiras superiores e bastante afastadas, tendo en conta que o home tiña 69 anos e a súa muller 68, ofrecínlles que ela durmira na miña liteira que eu iría a unha superior. Despois de comer unha lata de sardiñas con un pan de Melide que sabía de marabilla, quentei auga na cociña (ao fin unha que andaba), e mentres tomaba o caldo os belgas chamaron á hospitaleira Concepción, quen con moitísima paciencia e amabilidade, explicáballes que a lavadora funcionaba ben, pero que eles interrumpiran o programa antes do centrifugado. A señora belga que no Camiño non quixera que lles quitara unha foto, agora despois de deixarlle a miña cama, cansábase de falarme en francés. Doíanme moito os pes pero durmín moi feliz. Pola mañá entrevistei a Kevin, un xove norteamericano de 27 anos nacido no estado de Georgia, quen ao preguntarlle porque facía o camiño, viña tamén desde Saint Jean Pied de Port contestoume que o Camiño dixéralle: "Ven, Ven". 
Despois de toma-la diaria cunca de leite saín de Melide ás 9,15 hs., ao pouco de andar vin unha pequena figueira á beira do camiño, pero dentro dunha finca. Había algúns figos no camiño, estaban todos derramados menos un, comino e sabeume fantástico, tanto, que non puiden conte-las ganas de comer outro, e ripei un da figueira, sóubome fatal, deixándome un feo sabor e a seguinte reflexión: O figo que me deu a Providencia, sabía delicioso, a gula de ir polo que non era meu, tivo o merecido castigo de estraga-lo bo intre pasado. Cavilei moito por este feito que pode parecer pequeno, pero que encerra unha gran ensinanza.
Por ser sábado, encontreime con un novo tipo de camiñantes, os que fan o Camiño durante os fins de semana, andan un treito e a semana seguinte retoman desde don deixaran a anterior.Con un grupo deles compartín uns quilómetros ata Arzúa, era unha familia de Curtis, composta de José, Roberto, Mercedes, Margarita, Andrés e Diego, co que nos fartamos de falar do noso Guieiro: Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, separámonos en Arzúa, porque fun busca-lo monumento á queixeira para sacarlle unha foto,volvinos a encontrar comendo chourizos debaixo dunha carballeira, tiven que explicarlle que non comía carne, para que me deixaran marchar . Ao pasar por un sitio que se chama Boente, vin unha parra chea de uvas, había un rapaz con una pelota preto, e pregunteille se era da casa das uvas, ao dicirme que si, e tendo en conta que son unhas uvas que a xente non come (nós dicímolles fresas, noutros sitios chámanlle catalán e na Argentina, chinche), díxenlle se me daba un acio, e o rapaz déume dous. Alí mesmo encontrei a primeira igrexa aberta (Santiago de Boente), e o sacerdote que estaba na mesma, deume unha estampa do Patrón, que preside o altar nesa casa. Aínda me faltaba vivir novas experiencias neste terceiro día do "Meu Camiño". Encontrei a unha xove madrileña, Macarena; que coa súa cadela "Queen", levaban unha semana andando desde o Bierzo, e con elas estaba Xosé, un portugues de Nazaret, qu aínda que sexa difícil de crer, díxome que por unha promesa leva tres anos facendo tódolos Camiños de Santiago; mentres falaba con eles, vin vir en dirección contraria, a unha muller nova, coa correspondiente mochila. Despois de dicirlle en ton de broma, que ía ao revés, descubrín que era francesa, que fixera o Camiño desde Francia a Compostela, e que agora volvía a Francia facendo o camiño en sentido inverso. Ao comenta-lo caso, entereime, que non son moitos, pero que hai persoas que fan o da francesiña.Despois de outros 32 Kms., cheguei a Arca; só me faltaban 18 para acaba-lo "Meu Camiño".
En Arca o albergue é moi bo e o único donde había servicio só para mulleres .Cándido, que non é o hospitaleiro senón un colaborador, ten un carácter amabilísimo e xunto coa hospitaleira, manteñen o sitio limpo e ordenado. A Arca cheguei descansado e sin dores nos pes, polo que andiven uns centos de metros ata un restaurante que me recomendou Cándido. Tomei dous pratos de caldo e comín salmón con patacas fervidas, por primeira vez no "Meu Camiño" bebín viño. Ao irme deitar, vin que na liteira contigua á miña, durmía dentro dun saco azul que só lle deixaba ve-la cara, unha mullar loura. Deiteime, e aló polas dúas ou tres da mañá, sentín unha voz baixiña que dicía:
Oye Ramón, Ramoooón.
Era a loura . Eu entredurmido pensei, non creo que o Apóstolo me mande unha compañía así; ¿será unha tentación do demo?; ou será que me afectou o viño. A aclaración chegou pola mañá, a loura era, María Rosa Morales, fisioterapeuta de Madrid, que viña facendo o camiño cun amigo cubano, Ángel Rivero, e co seu irmán Ramón, que é a quen chamaba de noite. Falando cos tres, souben que Angel, antes de comeza-lo Camiño tiña un pe en estado "penoso", que un clínico e un neurólogo, dixéranlle en Madrid, que pensar en face-lo Camiño era estar máis tolo que unha cabra tola. Ángel non fixo caso dos consellos profesionais e marchou ás terras de León cos seus amigos. Ao terceiro día de marcha, María Rosa aplicoulle unha inyección, e cando estiveron comigo levaban andado 16 días. Angel difiniu á loura como "Caperucita de los Caminos", pola axudas que lle dera, pero ela díxome: "Con lo que yo hice , no alcanzaba, aquí hubo algo superior que mejoró a Ángel". Despedínme deles (despois topeinos en Santiago), desexándolle a Ángel que lle seguira ben o pe, a súa resposta foi: "Descuida, el pie está cojonudo".
Os albergues dánlle ao peregrino, cama con colchón e almofada, sanitarios e cociña, todo de balde, e lavadora e secadora de roupa, que funcionan cunha ficha que se compra.
Quentei na cociña eléctrica dixital, a auga para o meu leite, tomeino e empecei a última e curta etapa. Por ser domingo a tranquilidade era absoluta, vin unha cantidade de paxaros coma non vira antes. Ás once en punto da mañá estaba diante da igrexa de San Pelayo de Sabugueira, saíu o sacristán e tocou as campás chamando á misa, nese momento pasaba un grupo de persoas cun moi pouca equipaxe, eran os que aínda non descubrira, os que andan só aos domingos. Falei bastante con eles, e un ofrecéuse para levarme a mochila, agradecínllo e amablemente expliqueille que eu sentíame mellor cargando a mochila, aclarando que, se alguén non a pode levar pero camiña igual, é tan bo peregrino coma calquera. Despois de baixar unha das costas habituais, vin que o Camiño pasaba por debaixo dunha autoestrada, o que me mereceu a seguinte reflexión: Nesta terra donde se puxeron tantos cruceiros, para levar tranquilidade espiritual aos que tiñan que pasar un cruce de camiños, quizais houbera que sinalizar éste, coma cruce de dous camiños da vida. Por enriba van: Os apurados cos coches, aínda que non saiban porqué; os que autoalimentan o seu "estrés"; os que non teñen vagar nin tempo para os demais; os que se alporizan ante calquer espera. Por abaixo van: Os que teñen tempo; os que meditan; os que as veces rezan polos outros; os que cultivan o compañeirismo e a solidaridade; os qu ao acaba-lo Camiño poden trocarse nun dus que pasan por enriba.
Ao deixa-lo cruce antedito, subín cara a San Marcos, e dalí cheguei pronto ao Monte do Gozo, chamado así, por se-lo primeiro sitio desde dónde vían os peregrinos, as torres da Catedral.
Para min non foi o monte do gozo, para min foi o monte da angustia, da saudade polo que ía rematar. Baixei cara a Compostela sentindo unha rara sensación no peito, non me din conta exactamente cando foi, pero o xúbilo estaba dentro de min cando cheguei á oficina do peregrino e subín alborozado cargando a miña mochila ata o primeiro piso do edificio donde recibiría a miña "Compostela" en latín outorgada a : Dnum Raimundum Suárez Alvárez. Preguntei cantas "Compostelas" se levaban entregadas este ano e dixéronme que unhas dúas centas mil. Fun á Catedral e fixen a fila para entrar pola Porta Santa, alí coñecín a dúas mozas que fixeran o Camiño inglés desde Ferrol, (o "Meu Camiño" foi polo "Francés), curiosamente as dúas chámanse Ana, e son unha de Ferrol e a outra de Vigo, fixemos intercambio fotográfico e entramos xuntos pola Porta Santa, (só se mantén aberta os anos xubilares). Chegamos en plena misa do peregrino, dinlle o abrazo ao Patrón, vin o pendular vertixinoso do botafumeiro e fun a praza do Obradoiro a sacar unha foto da fachada principal. Cando marchaba sentín....¡eh, gallego!; pensei, en Buenos Aires sería por min, pero aquí por quen será, pois era por min, os rapaces de Ibiza que non vía facía dous días, abrazáronse a min e eu a eles. Leveinos ata a oficina do peregrino e afastámonos só físicamente. Fun xantar a un sitio ao que vou sempre en Santiago, tomei dous pratos de caldo galego, comín polbo con cachelos, bebín viño tinto e tomei café. Ao día seguinte volvín á misa do peregrino, encontrei a Juan e Paloma, de Jaén, que andiveron un mes desde Jaca-Huesca, e foran meus veciños de liteira no albergue de Gonzar. Quiteille fotos; aos que fan peticións poñendo a man na columna cos cinco dedos marcado do Pórtico da Groria; aos que dan os croques na testa da estatua do mestre Mateo, (autor do Pórtico); e marchei moi feliz.
Reflexión final: Na oficina do peregrino hai que encher un formulario cos datos persoais, e co motivo polo que fixéche-lo Camiño, algúns poucos poñen, por turismo; a maioría divídese entre motivos relixiosos e espirituais. Eu que teño manía de facer sempre modificacións, propoño que se pregunte que se sinte ao rematar. E entón vou poñer aquí o que non puiden escribir alí. "O Meu Camiño" foi todo espiritualidade, sentín desde o mesmo inicio que; agromaban en min os mellores sentimentos; que non recoñecín; ao automobilista prepotente que a diario conduce por Buenos Aires; ao intolerante siareiro do Racing de Avellaneda e do Celta de Vigo; ao que poucas veces ten tempo para tomar un café cun amigo, ao que nunca quere ceder. Enchéuseme o espíritu; coa alegría e balbordo da xuventude; coa teimosa e observadora marcha do xaponés Ken; coa calma e sabedoría do belga Jak, que cando lle preguntei como estaba, contestume: "de los pies mal, del cuerpo regular, pero lo importante, la cabeza, muy bien"; coa fidelidade e amizade aos seus donos, das cadelas Sahsa e Queen; co coñecemento que o irlandés Gerald ten do noso gaiteiro Carlos Nuñez; coa alegría dos andaluces; co que falei da nosa historia e cultura cos rapaces galegos; co compañeirismo de todos; co agarimo e respecto que todos amosaron por Galicia e a súa xente; CO RECORDO DE MEU PAI QUE NON PUIDO VOLVER Á TERRA .
Ramón Suárez "O Muxo"